Η ανάδειξη μιας πανελλήνιας διαδικασίας και η διάδοσή της στους νεότερους είναι και το κούρεμα των προβάτων με τις παραδοσιακές ψαλίδες και όχι με τα σύγχρονα ηλεκτρικά ψαλίδια. Κάθε καλοκαίρι ήθισται ο βοσκός να κουρεύει τα ζώα του με τη βοήθεια πάντα φίλων και γνωστών, καθώς ήταν αδύνατον να φέρει εις πέρας την περιποίηση όλου του κοπαδιού μόναχός του. Κάπως έτσι προέκυπτε και το τραπέζι μετά τη διαδικασία, ως ένα ”ευχαριστώ” για την παροχή της βοήθειας. Και βέβαια πάντα τιρούνταν τα ”δανεικά”, ο βοσκός βοηθούσε με τη σειρα του στων υπολοίπων τις κουρές.
Στις ζέστες του καλοκαιριού ξεκινάει το κούρεμα και το μαλλί χρησιμοποιούνταν από τις νοικοκυρές. Μετά το επίμονο καθάρισμά του από τις βρωμιές και το λίπος χρησιμοποιούσαν το μη επεξεργασμένο μαλλί για γέμισμα μαξιλαριλων και στρωμάτων. Ακόμη οι γυναίκεςς ξένανε το μαλλί και κατασκευάζανε κλωστές.
Στη συνέχεια οι κλωστές βαφόντουσαν με φυτικές βαφές και ήταν έτοιμες για ύφανση και την παρασκευή όλων των σεντονιών, κουβερτών και ρούχων της οικογένιας και της προίκας των θυγατέρων του σπιτιού.
